2.6.17

Necesidade de algo que non sei.



Hoxe volvo estar sen saber que facer ou a onde ir. Sinto un baleiro enorme por dentro que non sei como encher. Unha necesidade de algo que non sei que é. A vida avanza, e eu vou canda ela, obrigada.
Oxalá deterse e ver como funcionan as cousas dende fóra. Poder baixar deste tren que tanto corre e sentarse sen saber en cal dos seguintes subir, ou se tan sequera quero volver subir.
As decepcións son o meu principal alimento, e o meu silencio o motivo da miña lenta morte. Vivo calada porque así se me impuxo, e morrerei calada vendo como todo segue igual.
As bágoas tentarán calmar a miña sede, darlle vida á miña voz muda. E nas bágoas naufragarán todas as verbas que no seu día quixeron ser, pero non puideron.


3.5.17

A onde vou?





Hoxe quero falar das inxustizas.
Vivimos nunha sociedade clasista onde os ricos sempre serán ricos e terán poder sobre os pobres. E con pobres refírome á xente que quedou sen traballo, sen fogar, ou que se deixa a pel nun oficio que un mes dá cartos, pero ao seguinte non o sabes.
A política seguirá sendo sempre unha mentira mentres o clasismo siga en pé. Gobernará quen teña cartos, unha dereita corrupta que tapa as mentiras con máis mentiras. Mentres a esquerda seguirá sempre manifestándose en diversas ramas que discuten entre elas en vez de buscar os seus puntos en común e loitar por eles.
Mentres fai un tempo a xente deixaba as aldeas para ir traballar á cidade, hoxe estase producindo o efecto contrario. Quedan sen traballo e volven á casa dos pais, que grazas á súa pequena pensión poden manter fillos e netos. Pero esta non é para sempre.
E nós, como adolescentes que temos toda a vida por diante queremos vivir. Queremos estudar, viaxar, pasalo ben antes de comezar a traballar (se hai traballo) e asentar a cabeza. Pero mentres túa nai e teu pai traballan onde poden para gañar e poder darche uns estudos, ves como tamén as becas do ministerio son cada vez máis pequenas, como se inverte menos en educación, como se recorta persoal docente, recursos, se implantan leis educativas que son incoherentes.
Estou estudando para ser mestra de primaria e o panorama que me encontro é devastador. Nas escolas os mestres e as mestras andan agobiados por ter que cubrir o recorte de persoal, cada vez hai menos recursos e ideas, menos ganas, menos profesionalidade e menos vocación. Na universidade, profesores que nunca trataron cunha clase de nenos de primaria pretenden ensinarme a min como facelo. Promulgan cousas que logo non fan. Mandan traballar sen ser consciente da posible realidade que tes ao teu redor. Non tes recursos, tes que traballar para pagar os teus estudos, tes que axudar na casa por situacións complicadas… Pero nada disto é entendible a ollos dos que te avaliarán a final de curso. Por se fose pouco, o compañeirismo non existe. Traballar en grupo, que é o método de avaliación que prima en maxisterio, acaba sendo unha continua desesperación pola falta de responsabilidade da xente.
E ao remate de cada día déitaste na cama, miras ao teito e pensas “a onde vou?”.
Teño case vinte anos, metade da carreira case feita, e sinto que aínda non conseguín nada.

13.4.17

La sombra del viento.


Levo moitísimo tempo sen escribir, pero iso é porque estou inmersa nun mundo que tamén me relaxa. Levo un tempo lendo “La Sombra del Viento”, de Zafón, e cando aínda non chegara á metade xa se convertera no meu libro favorito. Ademais, estou relendo “Marina”, del mesmo. E sabedes cando no teu cuarto se forma unha burbulla na que só estás ti e unha historia? Onde os acontecementos pasan por diante de ti e os vives como se ti foses unha das personaxes? E saes de alí e paréceche que pasou moito tempo, pero en realidade tan só levas unhas horas aí dentro. 
Creo que o fago inconscientemente, porque calquera cousa é menos dura que a vida fóra deste mundo.  

7.3.17

Avanza.




A vida non deixa de ser constantes probas que tes que superar e todas te collen sen estar preparada. Pasan por encima de ti coma un furacán e ti quedas aí, devastada, sen saber que dicir nin que facer. E a xente dedícase a dicirche o que terías que ter feito para evitalo. É así que acabas por non querer compartir os teus medos coa xente, porque sabes que ninguén máis que ti o vai entender mellor.
E a dor, sentimento inevitable, acaba corroéndote por dentro, danando todos os teus órganos e queimando todas as túas esperanzas. Levantas a cabeza e non sabes onde te atopas, quen es nin que fixeches nestes vinte anos da túa vida. Non sabes cara onde tirar, en quen confiar, nin onde asentarte. Levas querendo facer cousas e deixándoas para despois porque “non son capaz”. E nunca chegas a tomarte en serio, a confiar en ti mesma.

Os que me seguen