13.4.17

La sombra del viento.


Levo moitísimo tempo sen escribir, pero iso é porque estou inmersa nun mundo que tamén me relaxa. Levo un tempo lendo “La Sombra del Viento”, de Zafón, e cando aínda non chegara á metade xa se convertera no meu libro favorito. Ademais, estou relendo “Marina”, del mesmo. E sabedes cando no teu cuarto se forma unha burbulla na que só estás ti e unha historia? Onde os acontecementos pasan por diante de ti e os vives como se ti foses unha das personaxes? E saes de alí e paréceche que pasou moito tempo, pero en realidade tan só levas unhas horas aí dentro. 
Creo que o fago inconscientemente, porque calquera cousa é menos dura que a vida fóra deste mundo.  

7.3.17

Avanza.




A vida non deixa de ser constantes probas que tes que superar e todas te collen sen estar preparada. Pasan por encima de ti coma un furacán e ti quedas aí, devastada, sen saber que dicir nin que facer. E a xente dedícase a dicirche o que terías que ter feito para evitalo. É así que acabas por non querer compartir os teus medos coa xente, porque sabes que ninguén máis que ti o vai entender mellor.
E a dor, sentimento inevitable, acaba corroéndote por dentro, danando todos os teus órganos e queimando todas as túas esperanzas. Levantas a cabeza e non sabes onde te atopas, quen es nin que fixeches nestes vinte anos da túa vida. Non sabes cara onde tirar, en quen confiar, nin onde asentarte. Levas querendo facer cousas e deixándoas para despois porque “non son capaz”. E nunca chegas a tomarte en serio, a confiar en ti mesma.

13.2.17

Despois duns días en Madrid, penso...



Cando coñeces a unha persoa nunca podes imaxinar o que vén despois. A veces dás con alguén que se converte en só un amigo, pero outras, atópaste con alguén que che revoluciona e che cambia a vida por completo.
Fai catro anos xa que nos coñecemos e aquel día no que non conxeniamos tan ben non diría que hoxe estaría aquí, escribindo isto na túa cama. Non sei como as cousas puideron saír tan ben e como os nosos camiños puideron cruzarse ata o punto de que agora andamos os dous polo mesmo, tentando facer algo intermedio entre o teu e  o meu. Vai xa para tres anos e medio e parece que foi onte cando me poñía nerviosa cando me saudabas e baixaba a cabeza porque me daba vergoña. Hoxe, turnámonos para levar o coche nas nosas viaxes, recorremos albergues e hoteis deixando pegadas doces, visitamos novos lugares, pateamos rúas, enriquecémonos, ti de min, e eu de ti, cada día un pouco máis. Hoxe vivimos a distancia e alimentámonos dos soños, dos plans que facemos, das aventuras que esperamos cumprir, das ganas que temos de todo. Hoxe sei que a miña vida é contigo.

15.1.17

Necesito dicilo.

Ultimamente atópome bastante perdida. Teño dezanove anos e estou en segundo ano de carreira. Ata hoxe sempre fun  capaz de levar os estudos ao día e realmente a única preocupación que tiña era poder chegar á universidade. Pero desde que cheguei a esta a visión da vida cambioume completamente. Considérome madura para a idade que teño e aínda que cando vexo os problemas cara a cara por primeira vez achico, á segunda son capaz para eles. Creo que son traballadora, que me esforzo polo que quero e que me marco límites para conseguilos e satisfacerme. Pero agora que conseguín estar onde quero estudando o que quero… realmente é un mundo que me apaixona o dos nenos e nenas, pero a universidade e o sistema empéñanse en poñernos trabas para que non consigamos os nosos obxectivos. Non hai máis que desigualdades, preferencias, desinterese, falta de profesionalidade… e cada día atópome máis cansa e con menos ganas de acabar o que empecei. Sei que o farei porque é unha das metas que me marquei e porque sei que para chegar a onde quero, teño que pasar por aquí. Pero estou cansa, de aturar, de calar, de non queixarse porque “pode ser peor”. Estou cansa, porque estou nun momento da miña vida en que teño presión por estudar e acadar uns bos resultados para conseguir unha beca ao ano seguinte, e a paixón vai quedando máis de lado cada día. 

24.12.16

Feridas.


De tanto escoitar “tes que ser forte” acabei aquí, dentro da miña cuncha. Porque, que significa ser forte? Estar calado e aguantar? Aguantar ata cando?
Estou farta de calar e vivir a vida como veña, aturando todo, recibindo golpes directos nun corazón que cada día se mucha máis, nun intento por liberarse deses coitelos que fan dano pouco a pouco.
E mentres as feridas encanan unhas con outras, a dor expándese por todo, e poucas partes quedan que sexan capaz de querer sen medo. 

10.12.16

Négome.

Négome a esquecer(te). A deixar que o tempo ou a distancia borren as 1165 pegadas que deixaches en min, a non volver esperarte con impaciencia na porta da casa. Négome a deixar de ducharme contigo, a pelexar porque a auga está fría para min, quente para ti. A abandonar as guerras de cóxegas que combato como podo. A espertar antes que ti e pegarme coma un koala, a quedar durmindo ao teu lado sen vergoña a que me vexas caer a baba ou os ollos a medio pechar. Négome a non volver xogar cos teus rizos, a ulilos, a envexar o teu pelo. A non comprar camisetas iguais, ir a concertos xuntos ou cantar mentres viaxamos no coche. Négome a non vivir o que queda, a facer que eses 1165 pasos non valan para nada, a que os soños fiquen mudos, como ilusións que nunca chegaron a ser. 

Os que me seguen