1.7.17

É tempo de cambios.



Hoxe quero falar para desafogar, para contar e que alguén me lea. Quero sentir que nalgún lado hai unha persoa que me dedicou un anaco do seu tempo.
Estou en segundo ano de carreira e non é para nada o que esperaba. Estudo nunha universidade que ten moito prestixio e é considerada unha das mellores a nivel estatal. Dous anos despois arrepíntome do momento en que tomei a decisión de matricularme nela. Encántame o que estudo e o que, espero, será o meu futuro traballo. Adoro ós nenos e ás nenas, as súas historias, o cariño que desprenden, os terremotos que provocan. Pero cada día que paso nesta universidade consume un pouco máis a chama da miña vocación. Hai falta de organización, de respecto, de puntualidade, de seguridade. E os alumnos e as alumnas somos sempre os que temos que telo todo a punto, e levamos aínda así a peor parte.
En novembro do ano pasado fixen o meu primeiro período de prácticas nunha aula de primeiro de primaria. Grazas a iso, conseguín que agora os pais dun alumno me chamasen para reforzalo durante o verán. E estou contenta porque será a primeira vez que me dedique eu sola ao que me gusta.
Por outra banda non paro de darlle voltas a todas as cousas que me gustaría facer nesta vida e nunca consigo poñerme unha meta o suficientemente forte como para chegar a ela. Dende que tiña trece anos soño con escribir unha historia e poder publicala. Sempre me gustou ler e o mundo da escritura estivo sempre comigo cando o necesitaba. Pero ao final sempre me acabo rendendo ante o pensamento de que “non serei capaz”.
E digo que é tempo de cambios porque quero que a miña vida xire, comezar a despegar, desfacerme de todo iso que me pesa e non me deixa ser totalmente feliz. Estou cansa de ter sempre unha preocupación, unha nube gris que non deixa que o sol se amose de todo. Estou cansa de empregar a escritura soamente cando estou triste.  
PD:  se algún de vós sabe decirme como podo facer para activar a posibilidade de contestar aos vosos comentarios, agradeceríao. 

2.6.17

Necesidade de algo que non sei.



Hoxe volvo estar sen saber que facer ou a onde ir. Sinto un baleiro enorme por dentro que non sei como encher. Unha necesidade de algo que non sei que é. A vida avanza, e eu vou canda ela, obrigada.
Oxalá deterse e ver como funcionan as cousas dende fóra. Poder baixar deste tren que tanto corre e sentarse sen saber en cal dos seguintes subir, ou se tan sequera quero volver subir.
As decepcións son o meu principal alimento, e o meu silencio o motivo da miña lenta morte. Vivo calada porque así se me impuxo, e morrerei calada vendo como todo segue igual.
As bágoas tentarán calmar a miña sede, darlle vida á miña voz muda. E nas bágoas naufragarán todas as verbas que no seu día quixeron ser, pero non puideron.


3.5.17

A onde vou?





Hoxe quero falar das inxustizas.
Vivimos nunha sociedade clasista onde os ricos sempre serán ricos e terán poder sobre os pobres. E con pobres refírome á xente que quedou sen traballo, sen fogar, ou que se deixa a pel nun oficio que un mes dá cartos, pero ao seguinte non o sabes.
A política seguirá sendo sempre unha mentira mentres o clasismo siga en pé. Gobernará quen teña cartos, unha dereita corrupta que tapa as mentiras con máis mentiras. Mentres a esquerda seguirá sempre manifestándose en diversas ramas que discuten entre elas en vez de buscar os seus puntos en común e loitar por eles.
Mentres fai un tempo a xente deixaba as aldeas para ir traballar á cidade, hoxe estase producindo o efecto contrario. Quedan sen traballo e volven á casa dos pais, que grazas á súa pequena pensión poden manter fillos e netos. Pero esta non é para sempre.
E nós, como adolescentes que temos toda a vida por diante queremos vivir. Queremos estudar, viaxar, pasalo ben antes de comezar a traballar (se hai traballo) e asentar a cabeza. Pero mentres túa nai e teu pai traballan onde poden para gañar e poder darche uns estudos, ves como tamén as becas do ministerio son cada vez máis pequenas, como se inverte menos en educación, como se recorta persoal docente, recursos, se implantan leis educativas que son incoherentes.
Estou estudando para ser mestra de primaria e o panorama que me encontro é devastador. Nas escolas os mestres e as mestras andan agobiados por ter que cubrir o recorte de persoal, cada vez hai menos recursos e ideas, menos ganas, menos profesionalidade e menos vocación. Na universidade, profesores que nunca trataron cunha clase de nenos de primaria pretenden ensinarme a min como facelo. Promulgan cousas que logo non fan. Mandan traballar sen ser consciente da posible realidade que tes ao teu redor. Non tes recursos, tes que traballar para pagar os teus estudos, tes que axudar na casa por situacións complicadas… Pero nada disto é entendible a ollos dos que te avaliarán a final de curso. Por se fose pouco, o compañeirismo non existe. Traballar en grupo, que é o método de avaliación que prima en maxisterio, acaba sendo unha continua desesperación pola falta de responsabilidade da xente.
E ao remate de cada día déitaste na cama, miras ao teito e pensas “a onde vou?”.
Teño case vinte anos, metade da carreira case feita, e sinto que aínda non conseguín nada.

Os que me seguen