20.7.18

El mundo al revés.


Como cada mañana, apagué el despertador a las ocho y me quedé en cama hasta las ocho y diez. A esa hora me incorporé, me puse las zapatillas de casa, y caminé hasta el cuarto de baño. Me miré en el espejo. Seguía teniendo el mismo aspecto.
Bajé por las escaleras sin saludar. A ellos ya no les parecía extraño, así que ni se inmutaron. Hice café en la cafetera y me lo tomé con una magdalena caducada de quince días.
Volví al piso de arriba para decidir qué ponerme. Era difícil escoger entre tantos trajes parecidos. Al fin me decidí por uno gris con camisa blanca y corbata rosa. En verdad, no sabía para qué me ponía la corbata.
Me lavé los dientes y me peiné, sobre todo aquel pelo del flequillo que siempre se me revolucionaba por las mañanas.
Cogí mi navaja de la suerte, mi cartera, las llaves de casa y salí a la calle.
No me despedí al salir, ni avisé de que no iría a comer ni a cenar, pero tampoco les parecía extraño, así que no volvieron a inmutarse.
Afuera todo era un cúmulo de ruidos que incluso me costaba distinguir. Paré al primer taxi.
-       Avenida de la amargura, gracias.
Me pasé todo el trayecto sin cruzar palabra, ni con él, ni con el de mi lado. A estos tampoco pareció extrañarles.
Pagué al taxista y me bajé del coche. Todo seguía igual. La gente pasaba sin siquiera mirar frente a aquella casa enorme que lucía una gran galería y una altísima torre. A mí me gustaba ir allí desde mi infancia, me escapaba de la guardería para entrar a hurtadillas por la puerta trasera y esconderme en su enorme librería. Los dueños nunca me habían descubierto a pesar de estar en casa.
Cada día apuntaba en mi mano la página en la que había dejado de leer para dejarlo todo como estaba y volver a la mañana siguiente.
Me decidí, como siempre, a disimular para que la gente de la calle no me viese adentrarme en el jardín. Me llevó poco tiempo, al fin y al cabo, lo hacía todos los días.
Miré por los cristales de las ventanas para asegurarme de que no me descubriesen. El señor de la casa estaba leyendo en el pasillo, pero cuando leía no había nada en el mundo que hiciera que levantase la vista del papel. La señora estaba dando el almuerzo a sus siete hijos en la cocina, muy atareada como para notar mi presencia.
Entré sin hacer apenas ruido, subí por las escaleras de caracol del pasillo del ala norte y me aventuré, una vez más, a la biblioteca.
-       Página 364 de El mundo al revés. – susurré.
Comencé a leer ansioso, jadeando.
Cuando terminé, miré a mi alrededor. Todo estaba silencioso.
Salí de la casa por el hueco de la puerta delantera, puesto que de aquella mansión sólo quedaban ya las ruinas.
Salí a la calle y tuve que caminar varios metros hasta encontrar una parada de taxis cercana. Aquella zona apenas era transitada ya.
-       Avenida de los sueños, por favor.
Cuando el taxímetro llegó a los cinco euros mandé parar al taxista, ya que era el único dinero que me quedaba de la paga para ese mes.
Entré en casa, o mejor dicho, e aquella pequeña chabola. No había nadie, como desde hacía años.
Ya no quedaba una esquina a la que mover la cama, las goteras se habían apoderado de todo el techo.
Cogí una manta, que estaba empapada, e intenté hacer una hoguera en el centro.
Me quedé dormido envuelto en mis propios brazos.
Como cada mañana, apagué el despertador a las ocho y me quedé en cama hasta las ocho y diez. A esa hora me incorporé, me puse las zapatillas de casa, y caminé hasta el cuarto de baño. Me miré en el espejo. Seguía teniendo el mismo aspecto. 

12.4.18

De cando estaba de prácticas.

As reflexións hai que facelas en quente, cando sentes. Hai que sacar os sentimentos fóra, deixalos voar… Se algo estou aprendendo nestas semanas é a importancia dos sentimentos e das emocións, de compartilas. O mundo está formado por un exército de persoas que empregan un escudo para que non poidas chegar a dentro delas, para que non consigas achegarte… Medramos cuns mestres que nos ensinaban que emocionarse non era bo, que chorar estaba mal, cando chorar é das mellores cousas do mundo. Chorar alivia, axuda, e mesmo fai rir. Crecemos avergoñándonos dos nosos sentimentos e agochándoos dentro de nós para que ninguén nolos vise. E agora que? Pregúntome todos os días. Como fago para sacar todo isto fóra, para ensinarlle a alguén o que sinto, como me sinto, a onde quero chegar… As decepcións e os logros son emocións fortes que precisamos compartir, e aquí hai moi pouca xente que queira escoitarme.
O bo de traballar con rapaces e rapazas pequenas é que moitas veces podes ver neles un espello do que ti fuches. E cando ves a súa frustración e descontento por algo que ti xa sentiches, aí, nese momento, a túa cabeza fai “tric”, e sabes que por ti ten que comezar a cambiar o conto. Está claro que ti soa non vas cambiar a educación nin o mundo, pero si podes axudar a que ese teu grupo pequeno de nenos e nenas medren doutra maneira, e que sexan eles quen transmitan o teu legado.

1.3.18

Febreiro emotivo.

Escribo isto dúas semanas antes de irme, antes de abandonar este medio de transporte no que estou viaxando, a veces colectivo, a veces individual, a veces aéreo, a veces terrestre... 
Como para case todo nesta vida, necesitaba un empurrón. Eu nin sequera sabía que o precisaba, limitábame a sobrevivir nunha illa deserta chamada universidade onde tes que loitar para sobrevivir porque os medios se acaban, e os profesores e compañeiros son as feras que intentan devorarte e derribarte. Non tes tempo para pensar sobre a túa vida, estás sempre en tensión de aquí para alá, vixiando as túas costas, programando o teu día de mañá e durmindo cando atopas un momento. 
Pero apareciches. Podías ser unha persoa máis da manada, das que me fan dano, eu incluso me esperaba que fose así. Mais non, estaba equivocada.
Como cando estás acostumada a loitar, móstraste á defensiva á primeira de cambio, férente con cada palabra que din... ata que te dás conta de que desta vez non, de que agora non é así. Agora hai alguén loitando contigo, por ti. Hai alguén querendo abrirse a ti, abrirche a ti. Hai unha persoa interesada en ti, no que es e no que vas ser. E que raro me resulta iso neste mundo da ensinanza. Que raro alguén que me mira e me fai sentir cómoda, me vai abrindo, pouco a pouco, me deixa pensar en alto con el, alguén que me emociona, que me acompaña. 
E, si, parece que falo de amor. E fágoo. Falo de amor polo descubrimento do que será a miña futura profesión. Amor pola ensinanza, polos rapaces e rapazas, polas ideas conxuntas que outros mestres apoian e nas que che axudan, por todo o que se aprende, por todo o que unha se emociona. 
Oxalá as dúas semanas que quedan sexan eternas, e vós o sexades tamén no meu pensamento.

8.2.18

Aprendiz.

Canto hai que non escribo? Pois non o sei nin eu. Levaba tempo ao borde do abismo, mirando cando tirarme. Mais agora chegou o momento definitivo, e non me quedou outra que saltar.  
Este salto está sendo o mellor da miña vida. As cousas vanse encamiñando, eu vou aprendendo, e a experiencia vaime servindo para especializarme no que quero. 
Cursando terceiro curso do grao de mestra de educación primaria busquei un centro para facer o meu segundo período de prácticas, no cal, desta vez, tería que desenvolver eu varias clases. Quería cambiar, non volver onde antes, pero tamén seguir quedando no rural. Aí fun un día contra o mediodía, a 
unha vila mariñeira próxima á miña, e abriume as portas da súa aula unha persoa pouco máis maior ca min, con ganas de traballar, de loitar polo cambio.
Levounos pouco máis de dous días empatizar, pero agora sinto que estou xusto onde me gustaría estar. Sinto o cariño todas as mañás de alguén que ademais de amar a súa profesión, gústalle poder ensinarme a min. Sinto o afecto e a calor dunha persoa que me levará lonxe e me contaxiará as súas ganas de ir botando grans pouco a pouco para cambiar este sistema.

22.11.17

Un fogar na música.


Quizais chegou o momento, case un ano despois, de explicar o por que.
Amante da miña cultura, a galega, toco a gaita e pandeireta dende os 10 anos e bailo nun grupo de baile tradicional. Despois de 8 anos tocando a gaita deixeina de lado. Gardeina na súa funda e quedou no faiado. Cheguei a sentir incluso fastío*, que perdera o tempo ata ese momento dedicándome a aprender a tocar. Tomei entón como mellor amiga a pandeireta, acompañándome en cada respiro musical que facía. Deixei o grupo e mudei a outro, rodeime de nova xente, xente que me aportaba dita* e coa que conectaba ben.
O ano pasado fixen o meu primeiro período de prácticas dentro da carreira. Tiven a sorte de atoparme cun profesor de música que ademais de querer o seu traballo, era un gran gaiteiro. Empregaba o instrumento nas clases para facer que fosen máis didácticas e amenas, para crear musicalidade e aprender ritmos. Máis sorte aínda foi a conexión que creei con el. As ideas e propostas que compartíamos, e sobre todo, o cariño polo tradicional galego.
E foi aí cando volvín sentir eu o amor pola gaita, cando a vin como un recurso para o meu futuro, para aprender eu e aprenderen os nenos e as nenas comigo, para compartir cos demais, para crear amizades e para expresarme.
Dentro do meu novo grupo de pandeireta apunteime a clases de gaita para retomar o que antes deixara, e volvín ter sorte de novo. Atopeime con outro gran gaiteiro que soubo transmitirme o que eu nese momento precisaba: un fogar na música.



*Fastío: cansazo ou descontento pola falta de interese e atractivo de algo.
*Dita: sensación de pracer e satisfacción total que se ten cando un está completamente a gusto.

16.10.17

Nunca máis.



Hoxe teño dentro de min unha mestura de tristeza e rabia. Sentimentos encontrados ante os acontecementos destes días.

Sei que a prensa estatal (xornais, tele, radio…) non fixeron moito eco do que está pasando en Galiza. Só “La Sexta” se dignou a facer un especial na mesma noite para informar, para axudar, para desmentir rumores.
A finais de setembro a 400 e pico brigadistas acabóuselles o contrato, quedando Galiza con moitos menos medios. Isto podería parecer normal porque o verán xa vai fóra, pero non. Estamos atravesando un duro período de seca. En xuño comentábase que debería chover tres meses seguidos para recuperar a falta de auga que sofre a nosa terra. Por se fora pouco, estábamos sobre aviso de que un furacán ía atravesar Galiza estes días, con fortes ventos, o que complica as labores de extinción do lume. Tamén hai que facer mención á nova lei sobre poder edificar en solos queimados, algo que deixa moitas sospeitas sobre os lumes producidos este verán, e sobre todo onte.
Onte Galiza foi queimada, non sei por quen nin por que, pero se se busca información fiable podemos ter moitas sospeitas do goberno. O que pasa é que os medios, e sobre todo o goberno, fan público o que lles dá a gana.
Cidades como Vigo arderon no propio centro, onde ninguén podería pensar nunca que houbese lume. Pero aí estaban as lapas, acabando con todo, e con todos.
Sei que non digo nada novo que non se poida ver por aí estes días, pero é certo que cando nos afundiron o petroleiro en fronte a Costa da Morte fomos nós quen fomos limpar, quen loitamos, abandonamos todo pola nosa terra e o noso mar. Onte volveu acontecer. Quixéronnos queimar, e se non fora porque somos un pobo (bastante) unido, hoxe choraríamos as cinzas non só das casas e das terras, senón das persoas todas que estaban atrapadas.
Non me quero esquecer tampouco de Portugal, Asturias ou León, que tamén sufriron danos, sobre todo Portugal, cunha cifra de falecidos importante.