22.11.17

Un fogar na música.


Quizais chegou o momento, case un ano despois, de explicar o por que.
Amante da miña cultura, a galega, toco a gaita e pandeireta dende os 10 anos e bailo nun grupo de baile tradicional. Despois de 8 anos tocando a gaita deixeina de lado. Gardeina na súa funda e quedou no faiado. Cheguei a sentir incluso fastío*, que perdera o tempo ata ese momento dedicándome a aprender a tocar. Tomei entón como mellor amiga a pandeireta, acompañándome en cada respiro musical que facía. Deixei o grupo e mudei a outro, rodeime de nova xente, xente que me aportaba dita* e coa que conectaba ben.
O ano pasado fixen o meu primeiro período de prácticas dentro da carreira. Tiven a sorte de atoparme cun profesor de música que ademais de querer o seu traballo, era un gran gaiteiro. Empregaba o instrumento nas clases para facer que fosen máis didácticas e amenas, para crear musicalidade e aprender ritmos. Máis sorte aínda foi a conexión que creei con el. As ideas e propostas que compartíamos, e sobre todo, o cariño polo tradicional galego.
E foi aí cando volvín sentir eu o amor pola gaita, cando a vin como un recurso para o meu futuro, para aprender eu e aprenderen os nenos e as nenas comigo, para compartir cos demais, para crear amizades e para expresarme.
Dentro do meu novo grupo de pandeireta apunteime a clases de gaita para retomar o que antes deixara, e volvín ter sorte de novo. Atopeime con outro gran gaiteiro que soubo transmitirme o que eu nese momento precisaba: un fogar na música.



*Fastío: cansazo ou descontento pola falta de interese e atractivo de algo.
*Dita: sensación de pracer e satisfacción total que se ten cando un está completamente a gusto.

16.10.17

Nunca máis.



Hoxe teño dentro de min unha mestura de tristeza e rabia. Sentimentos encontrados ante os acontecementos destes días.

Sei que a prensa estatal (xornais, tele, radio…) non fixeron moito eco do que está pasando en Galiza. Só “La Sexta” se dignou a facer un especial na mesma noite para informar, para axudar, para desmentir rumores.
A finais de setembro a 400 e pico brigadistas acabóuselles o contrato, quedando Galiza con moitos menos medios. Isto podería parecer normal porque o verán xa vai fóra, pero non. Estamos atravesando un duro período de seca. En xuño comentábase que debería chover tres meses seguidos para recuperar a falta de auga que sofre a nosa terra. Por se fora pouco, estábamos sobre aviso de que un furacán ía atravesar Galiza estes días, con fortes ventos, o que complica as labores de extinción do lume. Tamén hai que facer mención á nova lei sobre poder edificar en solos queimados, algo que deixa moitas sospeitas sobre os lumes producidos este verán, e sobre todo onte.
Onte Galiza foi queimada, non sei por quen nin por que, pero se se busca información fiable podemos ter moitas sospeitas do goberno. O que pasa é que os medios, e sobre todo o goberno, fan público o que lles dá a gana.
Cidades como Vigo arderon no propio centro, onde ninguén podería pensar nunca que houbese lume. Pero aí estaban as lapas, acabando con todo, e con todos.
Sei que non digo nada novo que non se poida ver por aí estes días, pero é certo que cando nos afundiron o petroleiro en fronte a Costa da Morte fomos nós quen fomos limpar, quen loitamos, abandonamos todo pola nosa terra e o noso mar. Onte volveu acontecer. Quixéronnos queimar, e se non fora porque somos un pobo (bastante) unido, hoxe choraríamos as cinzas non só das casas e das terras, senón das persoas todas que estaban atrapadas.
Non me quero esquecer tampouco de Portugal, Asturias ou León, que tamén sufriron danos, sobre todo Portugal, cunha cifra de falecidos importante.

6.10.17

Decepción.



Non sei  se é un bo momento para escribir ou non, pero si que é un momento de reflexión.
Levo feito queixas sobre a miña carreira varias veces, pero hoxe caeu a última gota neste vaso e desbordouse.
Suponse que hai unha serie de profesores e profesoras que me están formando para ser mestra, para chegar un día, case sen experiencia, e poñerme diante dunha clase de nenos e nenas pequenas á cal me terei que abrir e facer que me respecten. Suponse que teñen que ensinarnos como dar unha clase, como perder os medos, como enfrontar o teu primeiro ano de traballo, que comportamentos teñen os nenos… Pois non. A un ano e medio de rematar, non me ensinaron isto. E hoxe tiven a experiencia máis negativa no que vai de carreira.
Na materia de Educación Plástica e Visual II tiñamos que realizar un autorretrato sobre nós en relación coa arte. Todo ben ata que a profesora dixo que o tiñamos que expoñer diante de toda a clase e facer uns breves comentarios de que queriamos expresar co noso proxecto.
O meu gran erro foi que fixen un autorretrato cargado de sentimento e emoción, e levo moi mal o de expresarme diante de xente que non me coñece, que ten aires de superioridade, que despreza ao resto da clase, e que mesmo fai chistes sobre os demais que só ao seu grupo lle fan gracia.
Falei coa profesora previamente para ver se habería maneira de non facer a exposición, xa que non quería abrirme desa maneira diante deste tipo de xente. Pero non houbo forma. Por se fora pouco, son a primeira da lista, e a que primeiro tivo que presentarse diante de toda a clase.
O meu proxecto estaba en forma de vídeo, onde saía eu nunha paisaxe característica galega (unha carballeira, que desgraciadamente cada vez hai menos) descalza, cun vestido feito por miña nai, e tocando a pandeireta, que foi algo que aprendín tras escoitala a ela. Ademais, o vídeo tiña o volume cortado por anacos, querendo expresar así a timidez que me leva sempre a non ser capaz de demostrar o que sei facer en público.
Tras os 40 segundos de vídeo, viñeron as preguntas da profesora e do resto da clase que non fun capaz de responder máis que con monosílabos e miradas.
Que quero dicir con isto? Pois que a carreira está creando en min o efecto contrario ao que debería facer. Estame reprimindo máis, cerrándome, cando en verdade tería que estar abríndome e collendo facilidade de palabra para expresarme.
E quizais os profesores e as profesoras non se dan conta, pero pola cabeza dos alumnos e das alumnas poden pasar moitas cousas, como a proposta de deixar a carreira para tomar outro camiño, aprender outro oficio, que non implique o contacto coa xente. 
Sei que é un pensamento máis que nada do momento, do mal trago que pasei, pero teño medo de que pouco a pouco se vaia afianzando e min e despois non haxa maneira de sacalo.


Os que me seguen