22.6.20

Recordos do 2010


Ultimamente só me dedico a pensar. Niso paso o tempo. E o tempo lévase os meus días, as miñas semanas, os meus meses... a miña vida. Non sei en que penso tanto tempo... quizais na vida, no que pasou, no que pasa, no que pasará. Nos sentimentos, nas desgrazas, no que son. Penso naquela noite, naquela rúa escura, naquel coitelo afiado no meu pescozo, naquelas mans baixo a miña saia. Recordo a serea da ambulancia, como os médicos berraban, como miña nai choraba. E recordo tamén o primeiro contacto coa máquina que me axuda a respirar agora.

Hoxe atopei este microrrelato gardado nun sobre da miña mesa de noite. Escribino en segundo da ESO (no ano 2010) para un concurso do instituto, e chámame a atención atopar algo escrito sobre este tema aos meus trece anos. Agora miro para atrás e o recordo que teño é que non tiña conciencia nin ninguén nos falaba disto, pero nalgo me tiven que inspirar ou basear para escribilo.

17.6.20

Nova normalidade


Galiza foi o primeiro territorio en pasar á nova normalidade e por iso quería falar un pouco de como me sentín, aínda que xa sei que isto derivará en sabe deus que.  
Cando decretaron o estado de alarma eu estaba en Compostela, onde resido durante os dez meses de curso académico. Tomeino un pouco a broma, crendo que non habería tantos controles policiais e que en quince días estaríamos xa libres e volvendo á normalidade.
Como traballaba en negro coidando unha nena, quedeime sen traballo e sen ingresos. De repente estaba a cero e sen saber cando remataría todo isto. Houbo días de esperanza, de pensar que volvería traballar polo menos o mes de xuño e podería volver a Compostela, o lugar que xa comezaba a botar de menos; outros días estaba na merda, pensando que o coronavirus duraría un ano e que estaríamos metidos na casa todo ese tempo; e outros simplemente non estaba, nin aquí, nin alá nin en ningures.
Por un momento tiven ritmo de traballo (cos meus hobbies, refírome). Erguíame e dedicáballe un pouco a tocar o acordeón, outro pouco a aprender cancións coa gaita, escribía, debuxaba, palillaba... pero todo cansa, e a novidade dura pouco. Así que empecei a perder as ganas de todo. Ademais nestes dous (case tres) meses tocoume vivir a regra tres veces, e o síndrome premenstrual ía en aumento ao estar metida na casa e illada dos demais. Había días que directamente non sabía o que sentía, estaba sentada no sofá, coa cara fervendo e morrendo de frío, e cun arco da vella e unha tormenta por dentro que se enfrontaban entre eles pero non gañaba ninguén, seguían loitando durante toda a semana previa ao sangrado. E por se fose pouco, deixei a copa menstrual en Compostela e tiven que gastarme un diñeiral en compresas e tampóns, os cales detesto e me dan bastante asco.
Comecei a escribir historias, tres diferentes se non recordo mal. Ningunha pasou das tres páxinas. As miñas historias non teñen nada novo que contar. A novela xuvenil xa ten centos de autores e autoras que relataron e relatan a multitude de situacións e problemas cos que te podes atopar na adolescencia. Eu só son unha persoa frustrada por querer cambiar o seu pasado, e iso non me serve.
Agora teño que ir vestirme e poñer un pouco desa maquillaxe que tapa as marcas da cara e as olleiras, non podo ir a unha entrevista de traballo vestida como ao meu estado de ánimo lle gustaría. E é que si, hoxe teño a miña primeira entrevista de traballo. Deses traballos que fas para ter algo na conta do banco e poder estudar ao mesmo tempo. Bueno, estudar... quen sabe. A administración pública do estado é unha merda absoluta e estou en dúbidas sobre se me darán a chave 365 e o DNI electrónico antes do venres á noite, que é cando pecha o prazo para inscribirse nas oposicións. Que por que non o fixen antes? Iso xa mo dixen eu a min trescentas veces e a conclusión é que temos que deixar de xulgarnos por como nos sentimos e aprender para a seguinte ocasión. Se estou mal, se non levanto cabeza e non teño forza de vontade para facer as cousas non debo culparme, iso só axudaría a estar peor. Teño que axudarme a min mesma, porque de pouco vale que os demais che boten unha man se ti non estás contigo. Aprender do que facemos, melloralo, loitar polo que queremos. E se non consigo facer os trámites a tempo, será porque algo mellor me está esperando. Aínda que me custe crelo, aínda que onte me deran tres boas noticias e hoxe fosen todo paus.

1.6.20

Non me gusta o sexo (tradución nos comentarios)




Puedo esperar cada mañana y todo seguira siendo lo mismo...Non me gusta falar do sexo porque me parece algo sucio e que non debería ter a importancia que ten. Aínda que se falamos da súa importancia... ten moita relevancia actualmente porque a sociedade vai perdendo tabús e os adolescentes falan abertamente de manter relacións, de con cantos estiveron na festa do outro día ou con cantos aspiran a estar na discoteca mañá; pero ao mesmo tempo a forma tan fría de falar sobre o tema fai que careza de importancia. O que conta só é o número que vai medrando na súa lista de “persoas coas que botei un polvo”.
A música tampouco axuda. Son consciente que son unha persoa cargada de estereotipos, e polo tanto teño un caixón onde englobo a toda a xente que escoita reggaeton con letras claramente machistas e as emprega para ligar. Prometo que non esaxero cando digo que escoitar a alguén cantar esas cancións con fin de ligar me revolve as tripas.
As discotecas ás que non acostumo a ir (porque o meu grupo de amigos movémonos máis noutro ambiente de bares que de discotecas) pero que fun un par de veces por ceas de clase resúltanme repulsivas. Non podes saír un día sen que o parvo baboso de quenda queira ligar contigo e insista ata que lle dás unhas hostias e acabas sendo ti o bicho.
Polo tanto, ao final síntome sola nun lugar onde parece que falar de sexo e ter ganas del a cada minuto do día parece requisito indispensable para ser un ser humano. E non, non a todos nos gusta o sexo.