25.7.16

Londres está sendo insuperable.

Oxalá puidera dicirche con palabras o que sinto cando me colles da man polas rúas de Londres e, sen eu esperalo, me bicas como se non houbese un mañá. Dicirche que fai dous anos eu soñaba con estar aquí, e agora estamos os dous, buscando solpores onde refuxiarnos. Que a vida vai e vén, pero sinto que nós poderemos falar sempre en presente.
Estando aquí non paro de darlle voltas a setembro. A que chegará pronto, e con el tamén virán as despedidas (e algunha que outra bágoa). Teño ganas disto, dunha nova etapa, de facernos máis fortes, de superar todo o que se poña no noso camiño, de facer real iso de non hai quen poida con nós. Porque pode que setembro chegue pronto, pero nós nunca marcharemos do lugar que ocupamos no outro.

4 comentarios:

Mr. X dixo...

Nunca es un adiós,deberías verlo como que solo es un hasta pronto.
Unas etapas acaban y otras empiezan aunque hay que ver la parte buena de todo siempre.😊
Te dedico la frase de Dani Martin: "Que septiembre no nos quite la ilusión jamás"
Un beso grande 😘

Quijo - Meli Polo Fdez dixo...

Septiembre llegará...es inevitable, pero por ahora...siente cada momento, quizá después sea tarde... :) Un abrazo!

Xan Do Río dixo...

Así me gusta superando etapas, facéndote forte para a seguinte, unha aperta.

Pam ツ dixo...

Qué lindo que tengáis un amor tan fuerte. No temaís a Septiembre, denle la bienvenida!

Lindo blog, me quedo y os invito al de una servidora n.n

Os que me seguen